Als 4 jarige wilde hij super graag naar school en in groep 3 was hij enorm teleurgesteld dat het lezen niet goed lukte. mijn moeder las hem altijd voor en hij wilde haar ook graag voor lezen. aangezien ik zelf dyslextisch ben herkende ik het meteen en daar is de strijd begonnen.
Eerst geprobeerd via de school hem te laten testen op dyslectie maar dat vonden ze nog niet nodig ondanks het feit dat ik het herkende en hem daar zo veel mogelijk in wilde steunen en mijn eigen teleurstelling herkende. Heb uiteindelijk in groep 4 zelf maar het initiatief genomen en hem laten testen waar dyslectie uit naar voren kwam. Zijn toen via via bij Taalhulp terecht gekomen en hij heeft hier veel baat bij gehad ,mijn moeder heeft hem hierin veel gesteund aangezien zij goed in talen is.
Nu zit Menno op het VWO en hebben via taalhulp aan het Engels gewerkt het nederlands gaat best goed . Ik heb het Kurzweil aangeschaft om hem een betere kans te geven maar nu mag hij dit op school niet gebruiken wat een sof en hij kan niet eens typen voor zijn toetsen Engels dus we zijn weer de barricaden op gegaan maar dit zal veel ouders bekand voorkomen.
Menno gaat op zich heel goed op school maar het kost hem wel exrta tijd die hij er trouwens zeker voor over heeft en met de gelezen boeken komen we al een heel eind nu nog Kurzweil op school .

Soms voel ik me als een forel. Zwemmen tegen de stroom in van de rivier, genaamd onderwijs.
In groep 3 van de basisschool kregen mijn vrouw en ik het vermoeden dat Tobias weleens dyslexie zou kunnen hebben. In welke mate, daar hadden we geen idee van. Een vriendin van mijn vrouw, werkzaam in het onderwijs, gaf ons als advies "Wees er snel bij, het kan een hoop frustatie voorkomen". Na enige omzwervingen kwamen we in aanraking met de Stichting Taalhulp. Wat anderen niet konden duiden, konden Thalita Bouwman en Sonja Karman wel. Tobias heeft dyslexie en stevig ook. We mogen ons gelukkig prijzen dat we de financiële middelen om deze hulp te kunnen bekostigen. Je probeert ook zakelijk te zijn, maar van vergoeding van of tegemoetkoming in de kosten is geen sprake. Nergens voldoet je kind aan de criteria. It is a shame voor het onderwijsbeleid en -bestel in Nederland. Bij ons vielen ondertussen veel kwartjes. Tobias geniet ervan als we voorlezen. Een spannend boek is altijd goed. Maar zelf lezen ho maar. Verhaalsommen op school, Tobias gokte maar wat.
De prima aanpak van Sonja stemde mij rustig. Ruim anderhalf jaar achterstand kon gedeeltelijk worden ingelopen en Tobias´ zelfvertrouwen groeide gelukkig weer. Bovendien de wereld wemelt van de dyslecten, en dat zijn niet de minsten. Mensen die een positieve bijdrage leveren aan de samenleving. Ik stilde mijn zorg met deze gedachte en het beeld dat Tobias een jongen is, die waarschijnlijk zijn levensinvulling op het creatieve vlak zal gaan zoeken.
Echter, het "forelgevoel" groeide. De inzet van Sonja en Tobias liep niet synchroon met de inspanningen van school. Als ouders moesten mijn vrouw en ik overal voor strijden. Tobias heeft een dyslectieverklaring, maar de aanpassingen werden niet (consequent) toegepast. In elke groep ligt er een keurig dyslectieprotocol in de kast. Maar zoals zo vaak, papier is geduldig. De eerste vier maanden van elk schooljaar waren mijn vrouw en ik bezig met het uitlijnen van leerkrachten. Sonja was bereid om de school te helpen, maar het was van "het ene oor in, het andere uit". Jammer, want op de school van Tobias is hij niet de enige dyslect. Al snel leerden we dat ook de andere ouders te kampen hadden met de kennelijke onwil/onmacht van het schoolbestuur.
Als ouders compenseerden we het een en ander door zelf veel schooltaken over te pakken. Uit liefde voor je kind, maar wel in een dubbelrol van ouder-leerkracht. Dat is niet altijd een goede mix, vooral als je kind met een frisse tegenzin zijn huiswerk moet doen, terwijl zijn vriendjes lekker buiten spelen.
Het nieuwe schooljaar komt er aan. Zoals het er naar uitziet, heeft de school zich de kritiek van ons aangetrokken. Er is een dyslectiewerkgroep (bestaande uit o.a. leerkrachten) ingesteld, de school heeft Kurzweil 3000 aangeschaft (en nu nog implementeren) en Tobias krijgt individuele begeleiding. Een zonnig vooruitzicht aan het begin van het schooljaar. Wij blijven echter waakzaam, waarschijnlijk zal dat wel de hele schoolcarrière van Tobias zo moeten blijven.
Zoals elders op de website staat is dyslectie een hindernis die te nemen is. Ik hoop dat het zo mag worden, als Bruce Springsteen zong in "The River": ´Now all them things that seemed so important - Well, mister they vanished right into the air´.
Tot slot, alle inspanningen zijn niet tevergeefs, want Tobias blijft progressie boeken. Zijn inzet is bewonderenswaardig. Dank je wel Sonja.

Hoe was taalhulp?
Taalhulp was voor Caio veel werk. Elke dag moest hij verschillende onderdelen doen.
Ik weet niet precies wat hij het moeilijkste vond maar ik denk dat Kim en Tim het lastigst waren. Toch konden we heel goed zien dat Caio heel veel vooruitgang heeft geboekt.
De blokwoorden en blokblaadjes gingen altijd helemaal foutloos.
En nog een veel grotere prestatie was dat zelfs de meest ingewikkelde dictees zonder veel kleerscheuren werden afgerond. Wij zijn erg trots op hem.

Hoe vond je het om met Caio huiswerk te maken?
Huiswerk maken met Caio was in het algemeen een leuke en gezellige bezigheid.
Soms als Caio moe was, was het wel eens minder gezellig, we werden alletwee dan ongeduldig, en in plaats van samen iets te leren, waren we dan vooral een beetje boos op elkaar.
Maar meestal was het zo, dat Caio zijn best deed en het daardoor zowel voor zichzelf als voor zijn bonusvader een aangenaam halfuurtje maakte. Ik ben dan ook blij dat ik mijn bonuszoon vaak heb mogen helpen.

Op 28 december 2005 had mijn dyslectische dochter van 12 (groep 8) een afspraak in het Amstel hotel in Amsterdam voor een high tea met Carry Slee. Samen met 2 andere meisjes heeft ze een verhalenwedstrijd gewonnen van de Kidsweek, een krant voor kinderen. Trots hebben we haar weg gebracht en het was voor haar een prachtige belevenis.
Als kleuter zei Róman al: "mama, ik barst van de verhalen!". Voorlezen vond ze geweldig en ze vertelde de boeken soms letterlijk na. Halverwege groep 3 vond ik haar echter een keer huilend op bed: "Waarom kunnen alle kinderen al zo snel lezen en moet ik letter voor letter lezen?" Zouden mijn twijfels dan toch kloppen? Ik ben logopediste en in haar taalontwikkeling waren een aantal dingen niet vlekkeloos verlopen, waardoor ik mij wel eens heb afgevraagd of ze gewoon zou leren lezen. Iedereen in mijn omgeving gaf echter aan, dat ik mijn geen zorgen moest maken. Projecteerde ik mijn vakkennis op mijn dochter?

Eind groep 3 heb ik toch besloten haar te laten onderzoeken, maar waar? Ik had in het verleden voor mijn werk een cursus dyslexie gevolgd bij Sonja Karman en was daar erg enthousiast over. Maar ja, nu moest ik gaan kiezen voor mijn eigen dochter en was deze methode dan echt goed genoeg? Ik heb heel Internet afgestroopt en ben van alles gaan lezen en bekijken, maar uiteindelijk kwam ik toch weer uit bij de Stichting Taalhulp. En daar ben ik tot op de dag van vandaag heel erg blij mee.
Thalita Boumans heeft Róman net voor de zomervakantie van groep 3 onderzocht en ook zij dacht aan dyslexie. Ze adviseerde me om direct met haar aan het werk te gaan, omdat ze anders na de vakantie alles van groep 3 weer vergeten zou zijn. Bovendien was ik al enigszins bekend met de methode. Dus dat jaar ging er op vakantie een extra rood koffertje mee met de gekleurde blokjes, de fluorstiften, letterkaartjes etc.

Tot mijn verbazing accepteerde Róman het werken met mij heel goed. Ze was erg gemotiveerd om te leren lezen. Het boek Dolfje Weerwolfje lag al klaar, want dat was haar doel. Dat wilde ze zelf leren lezen. We maakten gebruik van een aftekenkaart voor iedere keer dat we goed gewerkt hadden en voor ieder kaart kreeg ze een klein cadeautje.
Thuis viel het niet altijd mee om tijd en ruimte te vinden voor het oefenen en vooral om haar iedere keer weer te motiveren. Na overleg met de basisschool heb ik besloten om 3 x per week aan het begin van de ochtend op school te gaan oefenen in een aparte ruimte.
Tot en met groep 6 heeft Thalita, Róman en mij begeleid en heb ik thuis en op school met haar geoefend. In groep 7 ben ik het gaan afbouwen naar 2 x per week extra hulp bij vooral de spelling. We zijn gestopt met het directe oefenen volgens de F&L methode. Vanaf groep 8 is haar vader gestart met één keer per week Engelse les, samen met een dyslectisch vriendje. Ook luisteren we naar Engelse boekjes op een cassettebandje.

Wij waren er gelukkig erg vlot bij en Róman heeft snel weer zelfvertrouwen gekregen. Ze leest graag en schrijft dus regelmatig verhaaltjes. Ze is zelfs al aan een echt boek begonnen op de computer. Ik vind het ongelooflijk goed wat we met elkaar hebben kunnen bereiken! Ik zou het wel van de daken willen schreeuwen. Dit is zo ongelooflijk belangrijk. Als je er op tijd bij bent en consequent gaat oefenen, kan je zoveel frustratie en ellende voorkomen. De F&L methode heeft ervoor gezorgd, dat ze goed heeft leren lezen en vooral ook, dat haar spelling zich goed heeft ontwikkeld. Tot mijn verbazing zie ik nu ook geen terugval meer en lijkt de spelling ook goed beklijfd te zijn. Dit komt mijns inziens door de systematische en vooral rustige opbouw van de oefeningen. Met deze geweldige methode, kan je eruit halen wat erin zit!

Nu staan we voor de schoolkeuze voor het Voortgezet Onderwijs. Het voorlopige advies is een HAVO/VWO brugklas. Welke school heeft een goede begeleiding op het gebied van dyslexie? Welke school zorgt ook voor het ontwikkelen van haar talenten? Hoe gaat ze het doen met Engels en Frans?
Ik weet, dat Róman (en wij als ouders) weer nieuwe hobbels tegen gaan komen en dat we er nog niet zijn. Maar ik weet ook, dat we dan weer bij de Stichting Taalhulp kunnen aankloppen voor ondersteuning!

Regelmatig heb ik kinderen in de klas bij wie er dyslexie wordt vastgesteld. Ik werk op een basisschool en regelmatig worden er kinderen doorgestuurd naar stichting Taalhulp voor extra hulp. Ik ben goed op de hoogte welke problemen er zijn met dyslexie.
Als ouder heb ik het toch laten gebeuren dat het bij mijn zoon Rien pas in groep 7 werd ontdekt. Regelmatig heb ik bij oudergesprekken aangegeven dat ik vond dat de spelling van Rien erg slecht was. Dat wij als ouders aan dyslexie dachten. Vanaf groep 4 werd dit ontkend door zijn leerkrachten. We moesten thuis maar veel lezen met Rien. Ze vonden hem lui. In groep 7 kreeg hij gelukkig een juf die zich afvroeg waarom zijn spelling steeds slechter werd. Zij vroeg aan ons waarom Rien niet eerder getest was op dyslexie!
Op school was in groep 7 geen mogelijkheid meer om hem te laten testen door de SBD. Het budget was op. Als ouders hebben we hem aangemeld bij Stichting Taalhulp en daarna is alles razendsnel gegaan. Hij werd getest en kreeg meteen te horen dat zijn achterstand 3 jaar was.
(…)
Rien vond het geweldig, de extra aandacht, erkenning van zijn spellingprobleem en de leuke manier van lesgeven. Elke avond na het eten was het oefentijd. Woorden blokken, boek inkleuren en dictee schrijven. Hij deed dit trouw, uit zichzelf, 7 dagen per week. Hij is met grote sprongen vooruit gegaan. In 1 jaar tijd zijn alle regels, werkwoorden en leenwoorden behandeld. Met verbazing lezen we nu briefjes van hem waar GEEN spellingsfouten in staan.
(…)
Het is mede dankzij de behandelingsmethode van Stichting Taalhulp dat Rien 10 punten hoger scoorde bij de CITO toets in groep 8 dan dat op grond van de entree toets uit groep 7 te verwachten was. Hij wordt nu aangemeld voor de Havo/ Vwo brugklas.
Wij zijn als ouders erg blij dat we onze vrolijke, zelfverzekerde jongen weer terughebben.

Na urenlang zoeken op het net naar een site van dyslexie, kwam ik terecht bij jullie, en ik was verbaasd hoeveel informatie hier op te vinden, ik ben namelijk een mama van een 9 jarige zoon die te kampen heeft met een ernstige dyslexie.
Nu als ik alles lees wat er in Nederland gedaan wordt voor dyslexie, dan moet ik dat alleen maar beamen, want hier bij ons in Belgie wordt er immers niet veel gehoor aan gegeven.
Zo gaat mijn zoon 3 uur per week naar een privé-logopediste voor bijlessen en dit nu reeds een volledig jaar, maar de vooruitgang is minimaal.
Op school kan je van begrip maar weinig spreken, laat staan van zorgverbreding. Mijn zoon gaat nu nog naar een gewone basisschool, en zit in de groep waar hij moet zitten, maar als de school geen aanpassing doet aan het lesgeven of eventuele aanpassing aan de toetsen, dan wordt dat binnenkort voor hem wel een probleem.
Wij doen ons uiterste best om hem te helpen, maar alleen is dit immers een heel moeilijke opgave.
Nu ben ik toch wel blij dat ik eventje mijn verhaal kwijt kon, ook als is dit nog maar een klein deeltje.
Ik wil u en het ganse team die aan deze site hebben meegewerkt een dik proficiat toewensen, en hopend naar de toekomst toe, dat dit verder kan blijven evolueren.

Meer dan 2½ jaar geleden hebben wij Thijs aangemeld voor een onderzoek maar ADD. Vlak voordat het onderzoek zou plaatsvinden was ik thuis met Thijs huiswerk aan het maken en was ik zo verbaasd over de fouten die hij maakte, dat er toen pas bij mij een lichtje ging branden: zou hij dyslectisch zijn?
Ik heb hem als leerkracht een jaar lang in de klas gehad (groep 4) en zijn slechte prestaties bij het overschrijven van woordjes en bij dictees altijd geweten aan zijn verschrikkelijk slechte concentratie.
Hij kon (met veel oefenen thuis) heel aardig lezen en geen haar op mijn hoofd die dacht aan dyslectie. Ook mijn duo-leerkracht en de leerkracht van groep 5 zagen dyslectie eigenlijk niet als optie.
Uit het onderzoek bij Fornhese bleek, dat Thijs wel wat kenmerken had van ADD, maar dat ze hem (vooralsnog) niet als ADD kind wilden aanmerken. Wel hadden ze de indruk, dat er sprake was van een leerstoornis en dat de Onderwijsbegeleidingsdienst hem hiervoor zou kunnen onderzoeken. De Onderwijsbegeleidingsdienst sprak (na onderzoek) het vermoeden uit, dat Thijs waarschijnlijk inderdaad dyslectisch was.
Van de OBD kreeg ik een artikel over de Stichting Taalhulp, die kinderen op een andere dan de gangbare manier leert spellen. Ik heb toen direct contact opgenomen met de Stichting. Nog vlak voor de zomervakantie, nu bijna 2 jaar geleden, werd Thijs onderzocht door Thalita en en kregen wij voor hem inderdaad een dyslectieverklaring.
Thijs kwam op de wachtlijst voor begeleiding. In afwachting van een plekje in Hilversum heeft Thalita ons vast bekend gemaakt met de kleurtjes en het blokken en kregen wij alvast wat oefeningen mee voor thuis.
Eind 2000 was het dan zover: Thijs kon terecht in Hilversum. Van begin af aan zin we er thuis flink tegenaan gegaan. Thijs vond de manier van werken echt leuk, alleen iedere dag huiswerk maken viel hem zwaar.
Thalita had al voorspeld, dat de motivatie waarschijnlijk niet uit hemzelf zou komen, maar dat er dan maar iets anders aan te pas moest komen om hem gemotiveerd te krijgen. Ik kocht voor hem kleine cadeautjes, die ingepakt boven op de kast lagen. Na iedere week mocht hij een eentje kiezen. Na een paar weken werkte hij zonder nog te letten op de cadeautjes. Later, toen zijn motivatie weer wat afzakte, kwam er de snoeppot: voordat we naar Sonja gingen, gingen we altijd even langs de winkelstraat om snoep te scheppen, dat was al een feest op zich. Bij het huiswerk maken stond de snoeppot tussen de blokken en dat is tot het eind toe zo gebleven.
Ik wil jullie complimenten maken voor de maniet waarop jullie de taal geanalyseerd hebben en de manier waarop jullie de taal voor Thijs logischer en toegankelijker hebben gemaakt. Gangbare spellingmethodes zijn voor Thijs niet inzichtelijk en slaan niet aan.
Jullie systeem van begeleiding, jullie prettige manier van omgaan met Thijs, de leuke manier waarop jullie de resultaten samen met Thijs hebben bijgehouden etc. verdient alle lof. Thijs heeft er heel veel van geleerd en heeft nu een basis om mee verder te gaan. Ook ik heb er van geleerd! Mijn spellingvaardigheid heeft altijd al wat te wensen overgelaten en soms gaf je Thijs uitleg over iets en dan dacht ik: o, zit dat zo! Het moeilijkste voor mij (als leerkracht) was, dat ik Thijs nooit zelf mocht corrigeren. Als ik wel eens een stiekeme poging ondernam, dan was het direct Thijs die zei: mama, je mag niks zeggen!
Thijs en ik zullen de wekelijkse gang naar Sonja (Sonja is een begrip geworden. Hoewel ik zelf ook Sonja heet, weet iedereen in ons gezin direct wie er bedoeld wordt als we het over Sonja hebben), de snoepwinkel en de blokken missen. Thuis zullen we blijven oefenen, want Thijs zal nog moeten leren, dat hij alle regels consequent toepast. En: nu mag ik eindelijk zelf wat zeggen! Perfect spellen zal altijd moeilijk voor hem blijven, maar gelukkig heeft hij nu handvatten en gelukkig is hij een kind van de computergeneratie: hij kan al goed overweg met de spellingcorrector.
Als leerkracht ben ik heel erg nieuwsgierig naar de lesmethode die in ontwikkeling is. Als ik in mijn groep zie (groep 4) hoeveel kinderen er worstelen met spelling (en lezen), dan denk ik vaak aan het profijt dat die kinderen misschien zouden kunnen hebben van jullie methode.
Als Thijs in groep 8 zit en misschien ook nog in de brugklas, als Thijs vreemde talen moet gaan leren, zien we elkaar vast weer terug. Tot dan!

(zie ook het verhaal van Thijs)

Wij willen jullie, maar ook andere wanhopige ouders laten weten, hoe belangrijk jullie methode, maar vooral ook de steun van Titi, voor ons is geweest en nog is.
Sven heeft hele zware jaren gehad, voordat hij eindelijk getest werd. Altijd huiswerk mee, uitgelachen worden in de klas, op het laatst erge hoofdpijn en buikpijn, heel down en mat en nergens meer zin in hebben. Dat heeft hem van een vrolijk kind, veranderd in een heel onzeker en verdrietig jongetje.
Nadat we hem halverwege groep 6 meegenomen hadden naar allerlei artsen om te kijken, waar die lichamelijke klachten vandaan kwamen, hij zelfs naar Mensendieck geweest is omdat de spieren in zijn nek vast zaten, hebben wij er op gestaan dat hij getest werd door de O.B.D., waaruit bleek, dat hij inderdaad dyslectisch was.
Natuurlijk hadden wij hier al vaker op aangedrongen, maar op school vond men het niet ernstig genoeg om hem eerder te laten testen. Fijn om te weten wat er aan de hand was, maar wat nu! Geen idee, op school was geen tijd en geld om hem afdoende te helpen,hij had een achterstand van ong. 2 jaar.
Wat een afschuwelijk gevoel is dat, als je niet weet wat je dan moet.
Gelukkig kregen wij het adres van de Stichting Taalhulp, van andere ouders, waarna Sven door Talitha is getest. We konden gelukkig al snel voor extra lessen terecht bij Titi, waar het met Sven in het begin heel moeizaam ging. Niet voor Titi, want die is het wel gewend, maar Sven was boos op alles en iedereen en dat was aan zijn houding erg te merken.
We zijn nu ongveer anderhalf jaar verder en wij hebben weer een beetje onze eigen zoon terug, waar wij heel dankbaar voor zijn! Sven heeft deze afgelopen periode heel hard moeten werken en dat heeft vaak voor behoorlijke strubbelingen gezorgd. Zelfs op vakantie zaten we nog met de blokken op het strand, maar hij heeft hiermee toch heel veel kunnen bereiken.
Hij leest nu op AVI-9, terwijl hij van AVI-4 kwam! Heus niet altijd zonder fouten, maar hij kan de teksten nu goed volgen en ook de ondertiteling op t.v., wat op zijn leeftijd heel belangrijk is, is nu geen probleem meer. Ook schrijft hij nu, bij goed nadenken, zonder al te veel fouten, terwijl hij daarvoor alles omdraaide en heel veel fouten in zijn schrijven had.
Door de oppeppende houding van Titi, haar altijd positieve houding, altijd maar klaarstaan als ik belde (wat haar een hoop extra tijd heeft gekost), zijn wij zover gekomen.
Terwijl ik mijn verhaal in een opwelling opschreef, voelde ik me weer net zo ellendig als toen, kun je je voorstellen wat een invloed dit hele gebeuren op je gezin heeft. Vooral het gevoel alleen te staan was voor ons het ergste, je wilt toch je kind weer gelukkig zien. Ik weet nog de eerste keer, dat we bij Titi waren met Sven, heb ik daar bijna zitten huilen van opluchting, dat iemand even iets van me over nam en dat er misschien toch nog iets was om hem te helpen.
Na verloop van tijd, heb ik ook een verschrikkelijke woede in me gekregen om het feit dat je kind in deze tijd, nog zoiets mee moet maken, maar vooral ook om de arrogantie van de school en de O.B.D. waar je verder niets aan hebt.
Wij hebben ook een oudere dochter, die ook altijd heel zwak is geweest in taal. Heeft op de basisschool ook altijd extra werk meegehad. Toen het bij Sven ontdekt werd, zat zij in de 2e klas van het lyceum. Graag hadden wij haar toen ook laten testen, maar zij wilde echt niet, schaamde zich voor de rest. Zij is toen wel door een Nederlandsche lerares geholpen. Nu heeft zij ontzettende problemen met haar talen en wil ze zich eindelijk laten testen.
Sven zit nu voor de schoolkeuze voor het voortgezet onderwijs. Hij kiest nu voor de MAVO, waar hij weer heel hard en met veel hulp zal moeten werken, maar hij ziet het nu zelf weer zitten en ik denk, dat dat het allerbelangrijkste is, een beetje zelfvertrouwen en ook weer vertrouwen in de mensen om je heen!
Misschien kunnen wij met dit stukje andere mensen, die nog in zo'n diep dal zitten als waar wij ingezeten hebben, weer een beetje hoop voor de toekomst geven.

Sven doet het goed! Iets anders kan ik niet zeggen, wij zijn hier heel blij mee. Als ik nog denk aan hoe rot hij zich 6 jaar geleden voelde en daaruit voortvloeiend, wij ook!

Sven is van de hel in de hemel gekomen op het Gertenbach College in Zandvoort. Een kleine school, veel aandacht voor de leerlingen, altijd proberen de kinderen te motiveren en te stimuleren! Zijn zelfvertrouwen is hier behoorlijk opgekrikt, hij stoort zich nu nergens meer aan, dat vertelde hij zelf van de week nog tijdens het eten.
Hij heeft deze school zonder te blijven zitten, doorlopen, terwijl zijn leraar in groep 8 van de basisschool, de theoretische leerweg absoluut niet voor hem zag zitten. Wij zijn blij dat het Gertenbach College hem deze kans heeft gegeven, wij vonden dat hij het verdiende na al dat harde werken met Titi.
Hij heeft weinig remedial teaching nodig gehad, er werd regelmatig gekeken en ook overlegd met hem of het nodig was, maar hij heeft het nagenoeg zelf gedaan. Hij is geslaagd met een 6 voor nederlands en een 6 voor engels, wat wij prima cijfers vinden.
Hij heeft best wel wat problemen gehad in de 4 jaar op school, vooral met het bestuderen van stukken tekst. Zo merk je dat dyslexie ook doorwerkt in de andere vakken, zelfs bij wiskunde, omdat dat een heel talig vak is geworden in de loop van de jaren. Met dit soort problemen hebben wij hem veel moeten helpen, soms gewoon door de tekst voor te lezen. De daisy-speler vond hij niet prettig om mee te werken, wat wij van meerdere kinderen hebben gehoord.

Zijn wens is, om later met drugshonden te gaan werken op bv. Schiphol. Hiervoor is hij dit jaar begonnen met de opleiding "brugjaar Politie", omdat hij nog te jong is om naar de Douane te gaan. Na dit jaar heeft hij zijn diploma "Beveiliger". Deze opleiding is niet echt nodig om naar de Douane te gaan, maar we wilden hem op school houden tot hij daar aan de slag kan. Hij moet dan solliciteren om binnen te komen, hopen dat dit lukt. Als hij hier 5 jaar ervaring heeft opgedaan en diverse opleidingen heeft gedaan, kan hij proberen bij de afdeling drugshonden te komen, waarvoor de opleiding ook weer intern gegeven wordt. Al met al nog een hele weg te gaan, we zien wel of hij tussentijds iets anders leuker vindt.

Hij heeft z´n draai gevonden, heeft een leuke vriendengroep, een leuk vriendinnetje, wie had dat 6 jaar geleden kunnen denken. Mede dankzij de methode van de stichting Taalhulp!!

Een zeer opgeluchte moeder.