Mijn naam is Annette en ik ben 42 jaar. Vroeger had ik de wens om kleuterjuf te worden. Al op de lagere school bleek dat lezen en spellen voor mij echt moeilijk waren en aan het eind van de basisschool kreeg ik dan ook het advies om naar de huishoudschool te gaan omdat ik woordblind (dyslectisch) was. Ik zou hiermee nooit kleuterjuf kunnen worden. Mijn ouders zagen dat ik meer mogelijkheden had en zochten naar een oplossing. Er werd gekozen voor een school voor voortgezet speciaal onderwijs. Ik ben één jaar naar deze school geweest en kon toen naar de MAVO in het dorp waar ik woonde. Hierna zou ik naar de kleuterleidsters opleiding kunnen. Zonder ergens te blijven zitten heb ik de MAVO afgerond en mijn onderwijsbevoegdheid gehaald, met de nodige problemen, maar ook met een duidelijk doel en veel doorzettingsvermogen.
Toen ik vijf jaar kleuterleidster was heb ik de opleiding voor In hun Ontwikkeling Bedreigde Kleuters gevolgd. Na dertien jaar kleuters ben ik, zoals de kinderen het noemden, overgegaan naar groep 3. Ik gaf nu zelf leesles en leerde kinderen spellen. Inmiddels doe ik dit 8 jaar met heel veel plezier. Omdat ik me erg betrokken voel bij kinderen met dyslexie en ook mijn dochter ernstig dyslectisch bleek te zijn, ben ik vorig jaar begonnen met de opleiding voor de Master sen (special educational needs - wm), met als specialisatie: Leesproblemen en dyslexie.
Tijdens mijn werk merk ik dat ik nog steeds onzeker ben en het groeneboekje bij de hand wil hebben, ook merk ik dat ik kinderen tot en met groep 5 kan begeleiden, daarna wordt het moeilijker. Ik heb ontdekt dat ik heel veel kan, maar me wel dommig blijf voelen. Dit is blijkbaar oud zeer dat je niet zomaar kwijt bent!
De ICT mogelijkheden zijn gelukkig een geweldig hulpmiddel geworden. Ik laat nu dan ook vaak teksten die ik heb geschreven aan me zelf voorlezen, dan zie ik de fouten beter. Ik heb ervaren dat dyslexie heel lastig is en je harder moet werken dan kinderen en mensen zonder dyslexie maar het hoeft geen echte belemmering te zijn. Je kunt worden wat je wilt!

ik ben morris ik ben 21jaar oud en zoow lang als ik weet kan ik niet of nouwleks lezen. drie jaar geledun ben ik begonen met mij eeste talkurses
dat was in een helen grote groep. de groep was zoow groot dat ik nouwlijks aan bot kwam met mijn vragen. ed meeste van die persone waarn aiegtoon. die moeste het helemal op niew leren. daar om bleev er heel wijneg tijd over voor mij. toen zij wij op zoek ge gaan naar een aderre op losing. toen kwamen wij uit op taalhulep. toen kwam ik er zelefs agter dat ik nog geen eens allen leters keden. op dit momet delemerd mij de taal een heel stuk mider. voral met de trijn of in de outo. ik kan nuu veel sneller borden lesen.
maar het hoeft geen proobleem te zijn. je kan naamlijk ook je voordeel er uit haalen dat je niet kan leesen. bevoorbeelt ik liep een keer op utregt central in mijn eentje. toen liep ik lanks de pietserieja toen ik bine sat kreeg ik de kaart. ik wist niet wat ik er mee aan moest maar niet ge treurd. want een taavel naast mij zaaten twee leuke daames. toen ik vroeg wat zij lekker vonden zij een van de twee: kan jij niet lezen of soow. waarop ik zij: dat klopt, al mij hele leven. ik zag haar gesicht vertrekken van schaamten. maar als je het soow brenkt komd er wel een schitterend gesprek op tavel. maar ik hep wel een hele leuke avend gehat met de dames.

Ik zal me eerst even voorstellen. Ik ben Denise en ben 24 jaar. Ik heb net mijn Pabo-opleiding afgerond.
Ik weet pas sinds april 2005 dat ik dyslexie heb. Op mijn stage, eerste jaar van de Pabo, kreeg ik het advies om me te laten testen op dyslexie. Waarom gaven ze me dit advies? Ontzettend veel moeite met voorbereidingen van me lessen (2,5 uur per les ongeveer), ontzettend moe naar een dag hard werken, niet weten hoe ik een woord moest opschrijven en nog meer van deze dingen. Maar mijn gedachtes waren ik heb geen dyslexie. Ik heb dit ook volgehouden totdat ik de uitslag kreeg van de testen.
Het was echt een schok voor me. Nadat ik mijn verklaring had gekregen ben ik naar de opleidingcoördinator gegaan van de opleiding. En van haar kreeg ik naar mijn hoofd gegooid waarom ben jij in godsnaam de pabo gaan doen. Dit was een shock voor me. Deze woorden had ik niet willen horen. Ik heb mezelf verdedigd en als tegen reactie gegeven dat ik er wel zou komen met of zonder mijn dyslexie. En dat ik graag medewerking van haar en opleidng verwachte.
Tja... Ik kreeg medewerking. Ik kreeg mijn tentamens in A3 formaat en voor de rest moest ik maar niet komen zeuren. Ik had hier toch niet voor gekozen. Maar nu heb ik mooi mijn diploma in mijn handen zonder steun van de pabo. Ik heb dit zelf bereikt. Af en toe heb ik nog een tegenslag. Dan denk ik "kan ik wel een goede leerkracht zijn" Maar dan denk ik weer bij mezelf Denise jazeker je hebt alleen langer de tijd nodig voor alles. En dan gaat het weer een stuk beter.

Denise, 24 jaar

Hoi ik ben janna en 23 jaar. En ik studeer psychologie op de universiteit!!!!
Ja ondanks mijn dyslexie heb ik me VWO afgerond. na eerst de HAVO gedaan te hebben en doe nu een universitaire opleiding. Op de basisschool werd me nog aan geraden om maar de MAVO te doen, want ja de HAVO zou ik nooit halen. Maar gelukkig heb ik het getroffen met me ouders die me altijd hebben gestimuleerd om gewoon me best te doen, en me toch op de HAVO hebben geplaatst. Op de middelbare school had ik wisselende reacties op mijn dyslectie. Sommige leerkrachten waren super, hadden voor mij me proefwerken vergroot, kreeg extra tijd, en voor dictee een vervang opdracht. Andere leerkrachten echter vroegen of ik "de"en "het"ook niet kom spellen zonder woordenboek. Zij hadden totaal geen begrip voor mij, waarschijnlijk door onwetendheid over dyslexie.
Dus laat je vooral niet ontmoedige en zet door, als je iets echt wil dat kan het lukken, al zal je misschien wat harder moeten werken. Als het mijn lukt kan een ander het ook.

janna, 2006

Hallo mijn naam is Henk. Mij is gevraagd een stukje te schrijven over wat mijn verhaal is met betrekking op Dyslexie.
Mijn herinnering begint op de lagere school, ik kon het niet volgen en mijn letters werden niet zo mooi als van de juf. Ook had ik de (slechte) gewoonte om links te schrijven en dat moest rechts. Want men dacht dat iedereen rechts kon leren schrijven, en diegene waar dat niet bij lukte die waren lui , dom of hadden een probleem met de concentratie.
Ook had ik veel verschillende leraren juffen dus dat was ook niet bevorderlijk. Van de lagere school ging ik naar de technische school waar het niet beter ging met de Nederlandse taal. Ik probeerde zo min mogelijk te schrijven en na een aantal verschillende banen ging ik op de Rijnvaart en daar schreef ik helemaal niet meer.
Na acht jaar kwam ik aan de wal en bij mijn huidige werkgever terecht. Waar ik langzaam maar zeker steeds meer moest schrijven. Heel langzaam leerde ik mij zelf dingen aan. Als ik een sollicitatiebrief moest schrijven dan was ik ongeveer twee uur bezig om een brief zonder fouten over te schrijven.
Ik werd een kanjer in het omzeilen van woorden waar ik niet uit kwam en smoesjes verzinnen zodat iemand anders het deed was ook een optie. Zelf wist ik zeker dat het niet aan mij lag maar waar dan wel dat wist ik niet. In de jaren dat ik bij het bedrijf werkte had ik steeds aan gegeven dat mijn Nederlands wou verbeteren.
Er kwam bij ons iemand werken die opleidingen gaf en onderwijzer was geweest en die gaf de raad om een test te laten doen bij de stichting taal hulp. Slopend maar de erkenning kwam het was echt en geen luiheid. Ik ben nu 20 lessen verder en van af het begin was er grote vooruitgang en het gaat weliswaar langzamer maar nog steeds erg goed. Ik zeg weleens tegen de mensen die mij geholpen hebben, nog een half jaar en dan verbeter ik de brieven die jullie geschreven hebben.
Ik hoop dat er vanaf nu geen kinderen meer bestempeld worden als lui of dom maar dat er wat aan gedaan word ook al kan het niet perfect worden. En ik denk dat het voor de ouders nu ook een opluchting moet zijn dat er op zijn minst iets aan gedaan kan worden en er erkenning is.

Henk (46 jaar)

Hoi ik ben Bernadette, 23 jaar.
Ik ben bezig met de opleiding sph (sociaal pedagogische hulpverlening), ja een hbo opleiding.
Ik heb al dyslexie van af dat ik het kan herrinneren, ik ben daarom ook naar een lom-school gemoeten omdat er of geen begeleiding aanwezig was op de basisschool daardoor werdt ik veel gepest in het dorp waar ik woonde.
Ik heb veel doorzetting vermogen gehad om het te redden aan de hoge school. Maar nu is het echt een handicap voor me geworden,ik heb eerst spw gedaan dit is mbo niveau.
En dan zorgde ik altijd dat mijn werkstukken weken van te voren af waren zodat mijn moeder dit kon veranderen in een goede spelling. Maar nu kan dat niet meer want mijn moeder doet het hbo niet en kan me bijna niet meer helpen.
Ik moet me ook realiseren dat mijn moeder niet mijn leven alles na kan kijken. Wat moet ik anders. Ik moet van school maar een oplossing gaan zoeken.
Maar hoe moet ik nu verder met mijn handicap!
Ik ga wel na welke behandeling methode er zijn want ik ben niet voor niets zo ver gekomen.
Ik wil ook zeggen als je dyslexie heb gewoon doorzetten en niet al denken van dat kan ik niet want dan kom je nergens.
Waar een wil is een weg werdt mij altijd verteld, dit niet altijd waar en ik moet nu een hele erge bollege weg over en ik hoop dat ik het red.

Groetjes van Bernadette

Hoi mijn naam is Evelien ik ben 19 jaar en ik ben dyslectisch.Toen ik in groep 6 zat is bij mij vast gesteld dat ik dyslexie heb. in het begin wist ik niet wat dat betekende, het enige wat ik wist was dat ik niet goed in spelling ben of in lezen. Ik heb toen veel testen moeten doen om te kijken hoe erg bij mij de dyslexie was. Het was niet leuk om die testen te doen want ik voelde me best wel dom, omdat andere kinderen bij mij in de klas wel goed konden lezen. Gelukkig ben ik door mijn dyslexie nooit gepest geworden.
Op de middelbare school moest ik ook wel eens voorlezen, ik schaamde me dan omdat ik niet uit mijn woorden kom of iets heel anders lees dan wat er staat. Op dit moment zit ik op het voortgezet onderwijs en ben aan het leren voor apothekers assistente. Ik heb geleerd als de leraren me vragen om voor te lezen dan nee te zeggen omdat ik me daarbij niet prettig voel. Maar het allerbelangrijkste is nog wel dat als je iets niet snapt het gewoon te vragen, want er zijn nog veel meer mensen die het ook niet snappen. Dus schaam je niet!!!

Mijn naam is patricia en ik ben 21 jaar oud. Ook ik ben 1 van de vele mensen met dyslextie en ik zou ter informatie voor anderen toch eens graag mijn ervaringen op dit gebied willen delen. Ik zal proberen het zo duidelijk mogelijk te verwoorden (sorry voor de spel fouten ik heb dyslexie). Op deze manier begin ik eigelijk vrij veel. Ik ben nu 21 en ik weet nu sinds ongeveer twee jaar zeker dat ik dyslexie heb. Het is eigelijk raar dat ik me er voor moet verontschuldigen want in mijn ogen doe ik niets fout maar daar zijn mijn collegas het niet helemaal mee eens

op de bazis school begon de elende zo als voor de meeste mensen. Je begind met boom roos vis en vuur en langzaam ga je over naar groter woorden dan zinnen en dan verhalen. bij mij begonnen de problemen eigelijk al bij boom. Groep drie is een ramp als je niet mee kunt komen, mijn boom leek meer op een roos en mijn roos leek meer op een vis. Met lezen en schrijven was ik altijd de laatste die mijn spullen in leverde maar volgens onze lerares kwam dit vooral omdat ik lui was (het zweet stond me drie lagen dik op mijn voorhoofd van de inspaning en nog was ik lui) Ik ben dat jaar net over gegaan naar de volgende groep.
En dan krijg je begrijpend lezen, HELP je gaat naar een hogere groep naar mate je presteerd (ik ben dus niet zo heel hoog gekomen) Ik begreep er niets van en dat hard op lezen was zo vermoeiend dat ik de rest van de dag helemaal niets meer begreep.
Ik ben ik groep vier begonnen met remideal teaching elke week een uur, dit hielp wel iets maar niet veel. Mijn ouders wilde na een aantal jaren zo aanmodderen nou eindelijk wel eens weten waarom ik nog steeds niet goed kon lezen en schrijven. De school was het hier niet mee eens want dyslezie was volgens hun een mode verschijnsel en daar deden ze nie aan mee. (alsof dyslexie iets is wat je draagt als een handtas) en zo'n test is duur dus nog maar even door modderen.
en dan beland je in groep 8 tijd voor de middelbare school ik kreeg ivbo of vbo advies om dat mijn toenmalige leraar er van overtuigt was dat ik dom was (fijn om te horen op een leeftijd waarin je eigelijk nog alles moet kunnen worden) Maar goed ik naar een vbo school leuke school klein gebouw je kent er iedereen.

Ik kreeg in de brug klas een lieve metor die wilde hebben dat ik me liet testen op dyslexie en er werd bij mij thuis dus ook heel hard HE HE EIDELIJK geroepen. en dan die test stuk je lezen stukje schrijven geen dyslexie (dus toch gewoon dom). Uiteindelijk ging het zo goed ondanks de uitslag van die test dat ik mijn mavo diploma heb gehaald (de bazischool leeraar van toen heeft het geweten mijn fantaschise cijfers staan nu nog op zijn voorhooft gedrukt)

Door naar het SPW deze school gaat goed tot on ze lessen notuleren en rapporteren. HELP was mijn eerste gedachten daar hebben we het weer. Op wonder baarlijke wijzen heb ik me door deze lessen heen weten te lullen en dankzij de ongeorganieserede leraares die mijn eind werkstuk verloor en mij toen een 7 of het over nieuw doen bood ben ik hiervoor geslagt met wat denk je die 7.
In het 3e jaar begon het weer te rommelen de lessen nedelandse taal begonnen. De leraares die ik daar voor kreeg ben ik erg dankbaar. Na het lezen van een aantal van mijn stukken vroeg ze of ik nog even wilde blijven zitten. Of ik me wilde laten testen op dyslexie ze vertelde dat ik ongewoon veel fouten maakte en dat ik me er zo als ik bij andere vakken deed er niet onderuit kon draaien. Gek genoeg zij ik nee. Ik wilde niet dat weer alles overhoop gehaald zou worden er zou net zo als de vorige keer niets uit die test komen en dan kon ik weer van vooren af aan beginnen.
een paar van mijn vriendinnen hebben me samen met mijn ouders en heel veel hulp van mijn leraares over gehaald. Dus toch maar een test. twee maanden voor het einde van mijn opleiding heb ik de uitslag gekregen IK heb dyslexie en niet zo'n klein beetje ook. zo als bij veel mensen met dyslexie zie ik geen woorden maar letters en duurt het lang voordat een betekenins van een woord bij me door dringt. Ik kan ondangs dat op een gemiddelde snelheid lezen om dat ik heel veel lees. Om het schrijven kan ik niet heen werken door dat mijn lezen al niet gaat zoals het moet gaat spellen nog slechter spellings regels snap ik niet en gaan niet automatisch. (het zelfde is het geval met auto rijden automaischeren is moeilijk). Omdat ik vrij creatief ben heb ik er jaren lang het probleem kunnen omzijlen van goed opletten in de les tot hele korte samen vattingen maken. spieken heb ik nooit gedaan ik kan de briefjes toch niet goed lezen.

Als u dit zo leest lijkt het of het allemaal goed is gekomen en ik er eigelijk met een zacht wind door heen ben gezijld. Dit is helaas niet zo. Door dat ik niet kon mee komen heb ik in al die jaren een hoop naar mijn hoofd geslingerd gekregen van je bent lui en dom tot met jouw word het nooit wat. Dit heeft er heelaas toch behoorlijk inghakt. Ik ben nu 21 heb een leuke baan en doe werk waar ik goed in ben. Maar regelmatig steekt de onzekerheid de kop op en weet ik niet wat ik moet zeggen als ze vragen of ik wil notulen of rapporteren. Ik kan me er nu aardig overheen zetten maar dit heeft lang gedruurd. de opmerkingen over je bent dom of lui maakt het dat ik me altijd moet bewijzen voor me zelf om te laten zien dat ik niet dom ben. Ik ben nu wie ik ben en als het me vergeven word trots op wie ik ben en wat ik heb berijkt.

ik weet inmiddels dat dyslexie niets met dom zijn te maken heeft met mijn hersens is niet veel mis en iedereen heeft zijn beperkingen ik zou allen willen dat leraaren op de bazischoolen niet meteen roepen je moet beter opletten of je moet wat beter je best doen maar gewoon eens vragen aan een kind of ze ergens problemen mee hebben.
nomaal voor wie dit leest sorry voor de spel fouten ik heb dyslextie

Patricia, 21 jaar.